มาต่อละ คราวนี้ถ่ายรูปเยอะขึ้นเลยมีไรมาอวด เรื่องงานนี่ปล่อยผ่านละกัน นับวันยิ่งเบื่อ กูเบื่อของฟรีซซซซซซ ขอสดๆๆได้ม้ายยยย

บ่นๆ

หน้าหนาวย่อมมาคู่กะผิวแห้งเป็นธรรมดา แต่รู้สึกว่าของชั้นจะแห้งไปหน่อยละ

นิ้วกะมือนี่พังไปแล้ว ปากนี่ยิ้มทีเลือดพุ่งแตกกระจาย

สงสารร่างกายโคตรๆๆ

เมื่ออาทิตย์ก่อนจักรยานคว่ำเพราะมัวแต่ถ่ายรูปเล่น แม่งได้มาสี่แผล คว่ำแรงขนาดทำให้ยีนส์ขาดได้

อันนี้จี๊ดมากจนต้องถ่ายรูปมาให้ดู ที่แถวหัวเข่า

ไม่พอ ทำๆงานไปแม่งอยู่มือแห้งเกินแล้วมันปริเลือดซิบๆ แสบโคตรๆ แล้วบางทีอยู่ดีก็แสบนิ้ว พอดูอีที เนื้อหลุดไปเมื่อไหร่ไม่รู้ ล่าสุดโดนโคตรเสี้ยนตำมือเข้าไปประมาณครึ่งเซนต์ โอย ทุกอย่างเกิดขึ้นในวันเดียว พลาสเตอร์เต็มมือ

อากาศแปรปรวน เล่นเอาทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว พอใส่เสื้อหนาเสือกร้อน พอคิดว่าร้อนหิมะเสือกตก เชี่ยมากคนที่นี่ยังง บอกเราโชคดีที่ได้เจออะไรเยี่ยงนี้

บางวันฝนตก

บางวันฟ้าใส

แล้วบางวันก็หิมะตก

ตกแห้งๆและตกเปียกๆ

บางวันครึ้มฟ้าครึ้มฝน

ตอนตีห้า หน้าชาไปแถบๆ

ทำตัวไม่ถูกจริงๆนะ

ป.ล. ดูสัญลักษณ์ของCentral Bankดิ โคดอยากเหนหน้าคนออกแบบเลย ฮา

นี่คุ้กกี้เมกซิกัน สีสวยดีแต่รสชาติเหี้ยมาก

นี่หันไปเหนพอดี แม่งสั้นได้อีกเหอะ มีเปนกลุ่มแต่แอบถ่ายมาได้คนเดียว

(นั่งพักหลังจากที่เล่นแล้งตูดกระแทกพื้นประมาณสิบรอบกูก็ยังไม่ไหลไปซะที ล้มอยู่นั่นอ่ะไมาเข่าก็ตูดที่เปนฝ่ายเจ็บตัว เล่นยากมาก)

แร่ดด

โว้ย!!! อากาศแปรปรวนที่Utah เซงมากๆๆๆ เด๋วหิมะตก(ตอนนี้ไม่มีละ) ฝนกระหน่ำ กลับมาร้อน แปบๆเกือบติดลบ ห่า ทำตัวไม่ถูกจริงๆ

เย่ ตอนนี้เล่นเนทที่apartmentได้ละ คงได้ออนบ่อยๆ จะได้เปลี่ยนจากการที่ไม่มีไรทำนอกจากนอนหลับกะทำงาน มาเปนออนเอมบ้าง

ไว้เจอกัน วันนี้ขี้เกียจพิมพ์

อัพตามอีหมึกซะเลย อยากจะขอบ่นงานบ้าง แต่ก่อนหน้านั้นกูขอบ่นเรื่องอากาศก่อน

แม่ง ซวยชิบหาย อีตอนกูทำงานนะแดดเปรี้ยงเชียว พอออกไปเที่ยวหน่อยไม่ได้ ฝนตกงี้ แม่ง อากาศติดลบงี้ ห่า

แพลนของวันซวยคือ จะออกไปเดินห้างกันที่เมืองข้างๆ แล้วจะแวะไปซื้อจักรยานที่Walmart อยู่ๆฝนก็ตกลงมาซะงั้น แต่แผนยังไม่ล่ม กะว่าเดินไปนานๆเด๋วฝนก็หยุดเอง ไม่เลยสาด เดินข้ามวันแล้วก็ยังไม่หยุด จักรยานก็ซื้อเสร็จแล้ว ทำไงดี เลยตัดสินใจขี่จักรยานไปรอที่ป้ายรถเมล์(รถเมล์ที่นี่มีที่เอาจักรยานไว้ได้) รอประมาณสิบห้านาที เสมือนห้าปี อากาศติดลบแล้ว บวกกับเสื้อผ้าตามสภาพอากาศของเมื่อวานที่แม่งสบายๆไม่ค่อยหนาว สาด หนาวแบบจะตายให้ได้เหอะ

พอรถแม่งมา ปรากฏว่าแม่งรถเมล์คันนึงรับจักรยานได้แค่สองคัน แต่ซื้อมากันสี่คัน เลยต้องรอต่อไป เปนกูนั่นเองที่ซวย คันต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง เลยเข็นกะไปขึ้นสายอื่นก็ได้ แต่อยากบอกว่าตอนเข็นๆไปนี่กูจะตายให้ได้เหอะ หนาวเข้าปอด พูดไม่รู้เรื่องแล้ว มองเห็ยแต่แสงสีขาวรำไร ปากแม่งเพ้อเอามีดมาทิ่มกูทีเหอะ ไม่ไหวแล้ววว

กว่ารถจะมาก็นานโคตร รถที่มานี่ยังไงก็ต้องไปต่ออีกสาย ปรากฏแม่งซวยซ้ำซวยซ้อน รออีกละอีสาดดดดดดอีกครึ่งชั่วโมง แม่งวินาทีนั้นกูอยากเอาหัวทิ่มพื้นตายจิงๆ รอนานมากกกกกกกกกกกกกกกกก หนาวแบบต้องไปยืนเข้ามุมป้ายรถเมล์ที่ไม่ได้ช่วยกูให้อุ่นเลย อยู่กันสามคนตอนนั้นไม่มีใครพูดอะไรอีกแล้ว จะตายห่ากันหมด สภาพเสมือนตายไปแล้วครึ่งตัว หน้าซีด ปากแตก ลมหายใจแผ่วๆ คิดแล้วก้ยังฮาอยู่

แต่แม่งยังไม่จบเหอะ พอกูขึ้นรถได้ เสือกขึ้นผิดสาย แล้วนั่งเลยไปจนสุดสายด้วยจิง แม่งงงงงเอ๊ย ร้องกันไม่ออกเลยทีเดียวเชียว ขณะนั้นเวลาสามทุ่มครึ่ง ซึ่งกูอยากจะบอกว่ากูรอรถตั้งแต่ทุ่มนึงเหอะ กว่าจะถึงกันวันนั้นก้สี่ทุ่มกว่าเลยทีเดียวเชียว

คิดแล้วก็สงสารตัวเอง กูจะซวยกว่านี้อีกมั้ยวะ

หนาวมาก หมอกลง ฝนตกทั้งวัน

จักรยานที่เป็นภาระ ห้ามถามว่าทำไมกูไม่ปั่นกลับ เรื่องมันยาว

รถรถเมล์จะตายห่าอยู่แล้วแต่ก็ขอถ่ายรูปไว้หน่อยเหอะ

ถ่ายจากหน้าต่างอาพาทเม้น ของอีกวันนึง

หลังจากวันซวย วันรุ่งขึ้นหิมะตกตรึม!!! ตอนแรกนึกว่าฝน ยังพอทำใจได้ กูต้องออกจากบ้านไปทำงานตอนตีสี่ ประเดิมขี่จักรยานฝ่าหิมะ แค่หายใจก็ยากแล้ว เข้าตาเข้าปาก ถึงได้รู้รสชาติว่าเปนอย่างนี้นี่เอง ขอน้ำแดงด่วน

โคดปวดตูดเลยเหอะ อานมันจะแข็งไปไหน

ไว้บลอคหน้าจะมาบ่นเรื่องงาน